Otelin toplantı salonunda projeksiyon yanıyor. Cümle büyük punto:

Dijitalleşmeyen şirket yok olacak.

Salondakiler başını sallıyor. Nasıl sallamasın? Hayır diyen, çağın dışında kalmış gibi durur. Evet diyen, işinin ehli.

Sonra şirket Instagram açıyor. Fabrika kapısı. Cuma pizza. Bayram kutlaması. Bir de “dijital dönüşüm sürecimiz başladı” yazısı.

Dijitalleştiler mi şimdi?

Slaytta evet. Dükkânda hayır. Bir vitrin açılmış, içi boş. Buna ne olursa olsun deniyor çünkü ne olduğu sorulmamış.

Dijitalleşme kelimesi valiz. İçine her şey konuyor. Uygulama, sepet, reklam, e-fatura, WhatsApp grubu, yapay zekâ… Hepsi aynı cümlenin altına giriyor. Cümle herkese uyuyor. O yüzden dolaşıyor.

Muhasebesi zaten ekranda yürüyen bir atölyeyi düşünün. Fatura gidiyor, sipariş maille geliyor, müşteri beş tane, hepsi birbirini tanıyor. Bu adama “dijitalleşin” dendiğinde ne duyuyor? TikTok. Ajans. İçerik takvimi.

Lazım mı?

O haliyle değil.

Lazım diyen, valizi satıyordur. Ne olursa olsun. Cümlenin güzelliği burada: bakmana gerek kalmıyor. Bakmayınca da herkese aynı şey çıkıyor.

Akşam yemeği arayan adam başka. Restoran kapalı. Google’a yazıyor. Menü yok, telefon yok, harita yanlış. O restoranın dijitalleşmesi Instagram değil. Adamın baktığı yerde durmak.

Yani mesele “dijitalleşmek ya da yok olmak” değil.

Mesele şu: Müşteri işinizi hangi ekranda bitiriyor? Bitiriyorsa ve siz orada değilseniz, dükkân kapalı demektir. Bitirmiyorsa ekran açmanız bir kostüm. Kostüm de bir süre sonra yorar. Sonrası fıs. Cuma pizza.

Ne olursa olsun

Bu üç kelime, bakmamak için icat edilmiş.

Bakarsanız görürsünüz: kimi şirket zaten dijital. Mail, fatura, sipariş. Üstüne bir de “dönüşüm projesi” bağlamak, yürüyen işin üzerine tabela asmak.

Kimi şirket ise hâlâ sokağa tabela asmamış, Google’da adı yok, maili Gmail, sitesi 2014. Ona ne olursa olsun dijitalleş demeye gerek yok. Ona durduğu yerde durması lazım, durduğu yer değişmiş çünkü.